Psycholab – Centrum Nauki Kopernik

Pilotaż PSYCHOLABU w Centrum Nauki Kopernik był projektem, który dawał szansę prawdziwej nauki przez doświadczenie. Nie chodziło bowiem tylko o przygotowanie scenariusza warsztatów i przeprowadzenie ich. W projekcie tym trenerzy, weszli do organizacji i w środowisko ludzi, którzy byli pomysłodawcami i współtwórcami PSYCHOLABU. Mieli oni swoje pomysły i wyobrażenia nie tylko o tym jakie mają być ich warsztaty psychologiczne, ale także o potrzebach odbiorców dla których je przygotowywali.

Weszliśmy w żywy organizm społeczny i zaawansowany proces społeczny, w który mieliśmy jako trenerzy zaingerować starając się przekazać umiejętności służące Animatorom w prowadzeniu warsztatów już po pilotażu.Dzięki temu, że rozpoczęliśmy swoja pracę od spotkania, na którym chcieliśmy się przede wszystkim poznać i posłuchać zamiast przekazywać wiedzę, a także dzięki otwartości na potrzeby i pomysły grupy Animatorów zaangażowanych w projekt po 4 tygodniach wspólnej pracy mieliśmy nie tylko dwa scenariusze warsztatów, ale także grupę ludzi, która poznała paradygmat pracy trenerskiej, w którym nie chodzi o to żeby przekazać wiedzę, którą można znaleźć w książkach naukowych, ale chodzi przede wszystkim o drugiego człowieka jego doświadczenia, emocje i potrzeby.

Niesamowicie było patrzeć jak ci młodzi ludzie wzrastają, rozwijają skrzydła i otwierają serca po to by przeprowadzić warsztaty. Pokazało nam to również jak wiele jako doświadczeni trenerzy możemy się nauczyć od osób, które stawiają swoje pierwsze trenerskie kroki – dzięki rozmowom i informacjom zwrotnym, zarówno tym, które dawaliśmy, ale też tym, które otrzymywaliśmy, rozwijaliśmy się intensywniej niż kiedykolwiek. Projekt trwał dwa miesiące, i naszym zadaniem zmieścił w sobie doświadczenia, której nie powstydziłby się półroczny kurs trenerski. Jednak nie tylko doświadczenia i przeprowadzony z sukcesem pilotaż są efektem tego projektu. W trakcie jego trwania wszyscy, sami trenerzy, organizatorzy oraz uczestnicy, doświadczyliśmy wielu emocji, którymi dzieliliśmy się ze sobą.

Od niepokoju i ciekawości przez złość, rozczarowanie i zachwyt, a także satysfakcje wzbogacaliśmy siebie nawzajem stając się dla siebie nie tylko uczestnikami procesu i współpracownikami, ale przede wszystkim przyjaciółmi, przy których nie wstydziliśmy się czasem zezłościć, czasem zapłakać, a czasem podskoczyć pod sufit z radości. Paradygmat i metoda TROP, a także te wszystkie emocje, które były między nami sprawiły, że pilotaż i przeprowadzone warsztaty były sukcesem, a ich uczestnicy mieli nadzieję na kontynuację podobnych spotkań w przyszłości.